Η μπουτίκ **Cactus**, που άνοιξε τρία χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, έγινε ακαριαίος φάρος μόδας και ελπίδας σε μια πόλη που είχε μετατραπεί σε καταφύγιο για πρόσφυγες.
Στο μικρό της χώρο, ανάμεσα σε άδειες βρετανικές κατοικίες που είχαν εγκαταλειφθεί, η ιδιοκτήτρια προσφέρει ρούχα που σπάνια έβλεπαν οι ντόπιοι και, παράλληλα, θυμίζει την εποχή που η Λεμεσός προσπαθούσε να επανέλθει από τη σύγκρουση.
Το σκηνικό ήταν σκληρό: τα σχολεία λειτουργούσαν με εναλλαγές πρωινού και απογευματινού κύκλου, ώστε να χωρέσουν μέχρι και σαράντα μαθητές στην ίδια τάξη.
Τα φροντιστήρια επίσης έπρεπε να μοιράζονται την ίδια αίθουσα, ενώ οι οικογένειες ζούσαν σε σπιτάκια που είχαν αφήσει πίσω τους οι βρετανοί στρατιώτες της NAAFI, το "Μικρό Λονδίνο" της πόλης.
Σε αυτό το περιβάλλον, η Cactus βρήκε τη θέση της δίπλα σε έναν δημόσιο κήπο, όπου τα παιδιά παίζανε και τσιγγάνιζαν φιστίκια, ενώ στο βάθος της αυλής άνθιζε ένας τεράστιος κάκτος με σπάνια ροζ λουλούδια, η πηγή του ονόματος.
Η ιδιοκτήτρια, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο, έφερε μαζί της το πνεύμα μιας προηγμένης, μοντέρνας πόλης με πολυκατοικίες, ντίσκο και τουρίστες.
Στο πέτρινο σπίτι της, η μικρή βιτρίνα, τοποθετημένη σαν διαφήμιση κινηματογραφικών προβολών, φιλοξενεί μερικά μόνο κομμάτια, φουστανάκια σε τσιγγάνικο στυλ, σαλοπέτες που θυμίζουν ποδιές χασάπη, και ρούχα που σπάνια εμφανίζονταν στα περιοδικά της εποχής.
Η γοητεία τους έπαιξε αντίθεση στην παγκοσμιοποιημένη μόδα των βρετανικών καταστημάτων, προσφέροντας μια δική, πιο τοπική και τα
1. Ποια είναι η δική σας άποψη για αυτή την εξέλιξη;
2. Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει στη συνέχεια;
0 Σχόλια