Στις 15‑16 Οκτωβρίου οι 27 ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνόδευσαν την κρίση της ενέργειας με γενικά, αόριστα συμπεράσματα, ζητώντας "επειγόντως συντονισμένη δράση" αλλά χωρίς να θέσουν συγκεκριμένα βραχυπρόθεσμα μέτρα.
Η πρόσκληση αυτή κατευθύνθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία τρεις εβδομάδες αργότερα, στο Συμβούλιο Υπουργών Ενέργειας, δεν παρουσίασε καμία ουσιαστική πρόταση.
Ο Επίτροπος Ενέργειας, Νταν Γιόργκενσεν, προσπαθώντας να καλύψει το κενό, υπέδειξε τη δυνατότητα επιδότησης των ορυκτών καυσίμων, εφόσον τα κράτη μέλη το θεωρήσουν "απαραίτητο".
Η προσφορά όμως έμεινε ασαφής: ποιοι θα λάβουν τις επιδοτήσεις, πώς θα μετρηθεί η πραγματική μείωση του κόστους για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, και πώς θα αποφευχθεί η καταστροφή των δημοσιονομικών;
Η απάντηση του Γιόργκενσεν ήταν "στοχευμένα και προσωρινά", χωρίς να προσδιορίσει κανένα κριτήριο.
Η αδυναμία να μετατραπεί η ευρωπαϊκή ρήτρα σε πράξη αφήνει τους πολίτες να αντιμετωπίζουν συνεχώς ακριβές βενζίνη, ντίζελ, πετρέλαιο θέρμανσης, φυσικό αέριο και ηλεκτρισμό.
Σε ένα τέτοιο κλίμα, η προτροπή για αγορά ηλεκτρικού οχήματος ακούγεται σαν μια ειρωνική λύση: αν δεν υπάρχει ρεύμα, γιατί να αγοράσουμε κάτι που το χρειάζεται; Η πραγματικότητα απαιτεί άμεσες, μετρήσιμες παρεμβάσεις, όχι γενικές υποσχέσεις.
Το κενό ανάμεσα στις δηλώσεις των ηγετών και την απουσία ενεργειών της Επιτροπής αποκαλύπτει ένα θεσμικό πρόβλημα που δεν μπορεί να λυθεί με "συζητήσεις". Χωρίς σαφή πλάνο, οι ευρωπαίοι καταναλωτές και επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να βαραίνουν τις τσέπες τους, ενώ η πολιτική αδράνεια φαίνεται να ευνοεί τις μεγάλες εταιρείες ενέργειας.
1. Ποιος νομίζει ότι μια "στοχευμένη" επιδότηση καυσίμων μπορεί να λυθεί χωρίς να καταλήξει σε "αποδωστικό" για τους πλούσιους;
2. Αν η Ευρώπη δεν μπορεί να βάλει φως στα σπίτια, τι λογική κρύβεται πίσω από την προώθηση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων;
0 Σχόλια