Από τη φτώχεια του Μπρονξ σε μια αυτοκρατορία 10 δισ.: Η απίστευτη διαδρομή του Ραλφ Λόρεν , Πώς ένας γιος μεταναστών κατέκτησε τη μόδα

Από ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα στο Μπρονξ, όπου μοιραζόταν ένα στενό υπνοδωμάτιο με τα αδέλφια του, ξεκίνησε η διαδρομή του Ραλφ Λόρεν (Ralph Lauren), γιου ενός μπογιατζή και μέλους εβραϊκής οικογένειας που είχε εγκαταλείψει τη Λευκορωσία για να γλιτώσει από τις διώξεις.

Μεγαλώνοντας σε συνθήκες οικονομικής ανέχειας, χωρίς σπουδές στο σχέδιο μόδας και με το ρωσικό επίθετο Lifchitz, ελάχιστοι θα μπορούσαν να φανταστούν ότι το φτωχό αγόρι από μια από τις πιο σκληρές γειτονιές της Νέας Υόρκης θα δημιουργούσε μια αυτοκρατορία πολυτελείας.

Κι όμως, ο Ralph Lauren κατάφερε να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο brand αξίας 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο ουσιαστικά όρισε το αμερικανικό στιλ.

Ντύνοντας προέδρους, αστέρες του Χόλιγουντ και αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων, η πορεία του δεν ξεκίνησε στα ατελιέ του Παρισιού, αλλά από ένα απλό μαγαζί στο Empire State Building, πουλώντας φαρδιές γραβάτες που το κατεστημένο της μόδας αρχικά απέρριψε με χαρακτηριστική ευκολία.

Πώς, λοιπόν, το παιδί που φορούσε τα μεταχειρισμένα ρούχα των μεγαλύτερων αδελφών του εξελίχθηκε στον πιο επιτυχημένο σχεδιαστή που έβγαλε ποτέ η Αμερική;

Η απόδραση από το Μπρονξ και η αλλαγή ταυτότητας

Για να κατανοήσουμε την επιχειρηματική ιδιοφυΐα πίσω από την αυτοκρατορία, πρέπει να επιστρέψουμε στο 1939. Ο Ralph Lifchitz γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον όπου η επιβίωση ήταν η μόνη προτεραιότητα.

Οι γονείς του, Ασκεναζί μετανάστες, αναζητούσαν το αμερικανικό όνειρο, αλλά βρήκαν τη σκληρή πραγματικότητα μιας εργατικής γειτονιάς. Παρά τη φτώχεια, ο νεαρός Ralph έδειχνε μια παράξενη εμμονή.

Τα Σάββατα καθόταν μαγεμένος στους κινηματογράφους, όχι για τις πλοκές των ταινιών, αλλά για τα ρούχα. Παρατηρούσε το αψεγάδιαστο ράψιμο των κοστουμιών του Κάρι Γκραντ και την κομψότητα του Φρεντ Αστέρ. Κατάλαβε νωρίς ότι το ρούχο δεν ήταν ύφασμα, ήταν όχημα μεταμόρφωσης.

Στο σχολείο, ωστόσο, το όνομα Lifchitz ήταν στόχος ανελέητου εκφοβισμού. Στη δεκαετία του 1950, το να είσαι διαφορετικός, Εβραίος και με ένα όνομα που ηχούσε σαν κακόγουστο αστείο, ισοδυναμούσε με κοινωνικό αποκλεισμό.