Η Eurostat αποκάλυψε ότι η φτώχεια στην Κύπρο δεν περιορίζεται μόνο στο χαμηλό εισόδημα, αλλά επηρεάζει και την ικανότητα των ανθρώπων να εκτελούν βασικές καθημερινές δραστηριότητες.
Σχεδόν το ένα τρίτο των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο φτώχειας (38 %) αντιμετωπίζουν μέτριες ή σοβαρές δυσκολίες στο περπάτημα, ενώ το ποσοστό αυτό είναι τριπλάσιο σε σχέση με όσους δεν βρίσκονται σε κίνδυνο.
Οι δυσκολίες δεν περιορίζονται μόνο στην κίνηση. Η αυτοφροντίδα, η όραση, η μνήμη, η ακοή και η επικοινωνία παρουσιάζουν σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά προβλημάτων μεταξύ των πιο ευάλωτων ομάδων.
Για παράδειγμα, το 16,3 % των ατόμων σε κίνδυνο φτώχειας δυσκολεύεται να φροντίσει τον εαυτό του, ενώ το 13,8 % αντιμετωπίζει προβλήματα μνήμης ή συγκέντρωσης, αριθμοί που ξεπερνούν κατά πολύ εκείνους που ζουν πάνω από το όριο φτώχειας.
Τα ίδια μοτίβα παρατηρούνται και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στην ΕΕ, το 24,9 % των ατόμων σε κίνδυνο φτώχειας δηλώνει προβλήματα στο περπάτημα, συγκριτικά με το 16,9 % των μη‑φτωχών. Η διαφορά στην αυτοφροντίδα (10,1 % vs 5,8 %) και στην όραση (23,8 % vs 18,9 %) δείχνει ότι η οικονομική αβεβαιότητα συνοδεύεται συχνά από περιορισμούς στην υγεία και την ευεξία.
Αυτά τα δεδομένα θέτουν το ερώτημα πόσο καλά προετοιμασμένο είναι το κοινωνικό σύστημα για να στηρίξει αυτούς τους πολίτες. Η έλλειψη πρόσβασης σε υγειονομική περίθαλψη, προγράμματα αποκατάστασης και κοινωνική στήριξη μπορεί να εντείνει το φαύλο κύκλο φτώχειας και αναπηρίας.
Η ανάγκη για στοχευμένες πολιτικές και επενδύσεις σε υπηρεσίες υγείας γίνεται όλο και πιο επείγουσα.
1. Αν η φτώχεια κάνει τους ανθρώπους "να τριγυρύνουν" με δυσκολία, τι κάνετε εσείς για να μην τριγυρνώσετε μόνο στα οικονομικά προβλήματα;
2. Ποιος θα έπρεπε να "παίξει ρόλο" στην επίλυση αυτών των προβλημάτων , το κράτος, οι εργοδότες ή το δικό μας "προσωπικό budget";






0 Σχόλια