Ο Χάρης αποφάσισε την περασμένη εβδομάδα να μην παραμείνει σιωπηλός- πήρε θέση δημόσια εναντίον της υποψηφιότητας του Αβέρωφ, κάτι που χαρακτηρίζεται από πολλούς ως έντονη πολιτική κίνηση. Αντί να κρύβεται πίσω από την αθόρυβη αποχή, επέλεξε να μιλήσει ανοιχτά, θέλοντας να δείξει ότι η σιωπή δεν μπορεί να θεωρηθεί πολιτική ενέργεια.
Στην ομιλία του, ο Χάρης τόνισε ότι η σιωπή στην πολιτική είναι αβάσιμη- αν κάποιος επιλέγει την πολιτική σκηνή, πρέπει να είναι έτοιμος να εκφράσει τις απόψεις του, ακόμη και αν αυτό σημαίνει να βρεθεί στο επίκεντρο της κριτικής.
Η στάση του αποσκοπεί στο να προκαλέσει δημόσιο διάλογο για το μέλλον της υποψηφιότητας του Αβέρωφ και να θέσει ερωτήματα σχετικά με τις αξίες και τις προτεραιότητες των υποψηφίων.
Η κίνηση αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη.
Ενώ ορισμένοι θαυμάζουν το θάρρος του να αντιμετωπίσει το "συναγερμικό" ακροατήριο, άλλοι αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας προσέγγισης, θεωρώντας ότι η δημόσια αντιπαράθεση μπορεί να αποσπάσει την προσοχή από τα ουσιώδη ζητήματα.
Παρά τις αντιθέσεις, είναι σαφές ότι οι δηλώσεις του Χάρη ενισχύουν τη συζήτηση για το ποιος είναι ο ρόλος της ατομικής φωνής στην πολιτική ζωή της Κύπρου.
Τελικά, η "συγκεκριμένη" αυτή πολιτική πράξη θέτει στο προσκήνιο το ερώτημα αν η σιωπή είναι απλώς αδράνεια ή σιωπηρή αποδοχή. Όπως επισημαίνει ο ίδιος, η αληθινή πολιτική δράση απαιτεί λόγο, όχι μόνο παρουσία.
1. Αν η σιωπή είναι "πολιτική", τι γίνεται με όλους εκείνους που απλώς δεν έχουν το λεκτικό λογισμικό;
2. Πόσο πολύ μπορεί ένας πολιτικός να "παίξει με ανοιχτά χαρτιά" πριν τα φύλλα του αρχίσουν να τσακώνονται;
0 Σχόλια