Λυπηρό...

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επισκέφθηκε πρόσφατα μια στέγη ηλικιωμένων, όπου ανακοίνωσε τη δέσμευσή του για την προμήθεια ενός ειδικού οχήματος μεταφοράς ατόμων με αναπηρικά αμαξίδια.

Η κίνηση, που παρουσιάστηκε ως άμεση βοήθεια σε μια ευάλωτη ομάδα, πυροδότησε ένα ευρύτερο διάλογο για το πώς η πολιτική χρήση των πιο ευαίσθητων πολιτών μπορεί να υπερβαίνει τα όρια της διακριτικότητας.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, οι ηλικιωμένοι και οι άτομα με κινητικές δυσκολίες βρέθηκαν στο επίκεντρο της δημόσιας προβολής.

Η υπόσχεση για το νέο όχημα, αν και καλωσορίστηκε, έμεινε σε σκέψη το ερώτημα αν η πραγματική ανάγκη τους μπορεί να καλυφθεί από μια εφάπαξ πράξη ή αν απαιτείται μια πιο συνεκτική πολιτική προσέγγιση.

Η αίσθηση ότι η παρουσία του Προέδρου γίνεται "σκηνικό" για πολιτική ευαισθησία δεν πέρασε απαρατήρητη.

Η κριτική δεν στοχεύει στην πρόθεση, αλλά στον τρόπο που η ανθρώπινη ευαλωτότητα μετατρέπεται σε πολιτικό εργαλείο.

Η αξιοπρέπεια των ηλικιωμένων, των ασθενών και των ατόμων με αναπηρία απαιτεί διακριτικότητα- η δημόσια προβολή τους δεν πρέπει να γίνεται ευκαιρία για "φωτογραφική" ενίσχυση του προφίλ.

Η κοινωνική πρόνοια, ωστόσο, δεν μπορεί να κρέμεται από τη "χάρη" ενός ηγετικού προσώπου- χρειάζεται σταθερές δομές, σαφείς προγράμματα και αδιάλειπτη υλοποίηση.

Τελικά, η ουσία είναι η μακροπρόθεσμη προστασία των πιο ευάλωτων πολιτών, όχι η εντυπωσιακή στιγμή μιας επίσκεψης. Η πολιτική ευαισθησία μετριέται από τη συνέπεια των μέτρων, όχι από τις εικόνες που αποτυπώνονται σε στιγμιότυπα. Η κοινωνία μας αξίζει πολιτικές που σέβονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια χωρίς να τη μετατρέπουν σε σκηνικό.