Τον αποκαλούσαν "Καπετάνιο". Το προσωνύμιο του δεν ήταν διακοσμητικό. Περιείχε μέσα του θάλασσα, πλοίο, πλήρωμα, ευθύνη, πειθαρχία, διαταγές, φουρτούνες, μπούσουλα και ρίσκο. Κι αυτός ήταν ο άνθρωπος που κρατούσε το πηδάλιο.
Στο πρόσωπό του συντάθηκαν η οικονομική δύναμη, η οικογενειακή ισχύς, το δημόσιο κύρος, η κοινωνική επιρροή. Δεν χρειαζόταν να εξηγεί ποιος ήταν. Δεν ζητούσε να γίνει αποδεκτός ή υπολογίσιμος.
Αρκούσε πέρα από το πασίγνωστο, επιχειρηματικά επιτυχημένο επίθετό η ακλόνητη πεποίθηση του να κυβερνά στη σωστή ρότα.
Στα σπάργανα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου ανέλαβε την ιδιοκτησία ενός μεγάλου συλλόγου. Αποχώρησε από αυτόν μετά από 21 χρόνια ως ο μακροβιότερος πρόεδρος στην ιστορία, ο όποιος έβαλε τη δική του υπογραφή σε μια ολόκληρη εποχή.
Τη σφράγισε στα καλά και στα άσχημα της με τη δική του παθιασμένη παρουσία. Κι αυτή τη μνήμη του διατηρεί ανεξίτηλη μέχρι σήμερα η εξέδρα.
Η ίδια που υποτίθεται τα θυμάται όλα και συνήθως ξεχνά τα πάντα δεν μπορεί να λησμονήσει πως ως τα βαθιά του γεράματα έδινε ευθυτενής με βροχές και λιοπύρια το παρών στη κερκίδα του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Σαν να ήθελε να δικαιώσει μέχρι το τέλος τη Κρητική φράση "τον λεβέντη τον κάνει η ψυχή του".
Το προσωπικό του ύφος προξενούσε διαφορετικές αναγνώσεις. Προκαλούσε πότε κύματα λατρείας και άλλοτε παφλασμούς βαθιάς αντιπαλότητας. Το κοφτό, αυστηρό, επιβλητικό και συνάμα απόμακρο στυλ του με τις μεστές ακριβοζυγισμένες κουβέντες συχνά παρεξηγήθηκε. Από φίλους και εχθρούς.
Καθώς δεν έδινε συνεντεύξεις, δεν προέβαινε σε μακροσκελείς δηλώσεις και σχόλια τον ερμήνευαν ως θυελλώδη, παρορμητικό, άκαμπτο, ισχυρογνώμονα και σκληροτράχηλο χαρακτήρα.
Λίγοι γνώριζαν ότι υπήρξε ένας ευαίσθητος, αλληλέγγυος και βαθιά συμπονετικός άνθρωπος που βοήθησε γενναιόδωρα αρκετκόσμο και κοσμάκη. Δεν επέτρεπε κι ο ίδιος εκδηλώσεις ευγνωμοσύνης.
0 Σχόλια