Πέθανε στα 27, ετάφη στα 72: Η ζωή που αφήνουμε για αργότερα

Η φράση "Πεθαίνουμε στα 27, αλλά τα φάσκουμε στα 72" έχει γίνει σύμβολο μιας γενιάς που σταματά να ονειρεύεται νωρίς, ενώ η ζωή της παρατείνεται με τις καθημερινές υποχρεώσεις.

Η σκέψη αυτή, αν και συχνά αποδίδεται στον Μάρκ Τουέιν, αποτυπώνει μια ανησυχητική πραγματικότητα: πολλοί αφήνουν πίσω τους τα όνειρά τους πριν καν φτάσουν να τα ζήσουν, και η "θάνατος" του εαυτού τους γίνεται αόρατος μέχρι τη στιγμή που τα σώματά τους θάβονται.

Η προέλευση της ρήσης είναι ασαφής- δεν υπάρχει τεκμηριωμένο απόσπασμα από το έργο του Τούεϊν, αλλά η σάτιρα του, που στοχόταν να εκθέσει τις υποκρίσεις της κοινωνίας, ταιριάζει απόλυτα με το μήνυμα.

Η εικόνα ενός ανθρώπου που στα 27 "παγώνει" τις φιλοδοξίες του, ενώ τα επόμενα τέσσερα πενήντα πέντε χρόνια κυλούν με δουλειές, λογαριασμούς και οικογενειακές ευθύνες, δημιουργεί μια εντυπωσιακή αντίθεση μεταξύ του εσωτερικού θανάτου και της εξωτερικής συνέχειας.

Στην κυπριακή πραγματικότητα η φράση "να εξασφαλιστείς" αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Για οικογένειες που έχουν βιώσει τη φτώχεια ή την απώλεια, η σταθερότητα, ένα σπίτι, μια μόνιμη δουλειά, λίγα χρήματα στην άκρη, γίνεται η μοναδική προτεραιότητα.

Τα όνειρα για σπουδές, ταξίδια ή νέες δεξιότητες αναβάλλονται ατέρμονα με το πρόσχημα "όταν βρω χρόνο" ή "όταν τα παιδιά μεγαλώσουν", ενώ η κοινωνική πίεση για "τι θα πει ο κόσμος" εντείνει την αναβολή.

Το αποτέλεσμα είναι ένα χρονοδιάγραμμα που πιέζει: στα 20 είσαι "ποτέ" έτοιμος, στα 40 οι υποχρεώσεις σε κρατούν, και στα 60 η ενέργεια για αλλαγή είναι περιορισμένη.

Αν δεν σπάσουμε τον κύκλο της αναβολής, ο εαυτός μας θα παραμείνει "νεκρός" πολύ πριν το σώμα του φτάσει στη τελική του ανάπαυλα. Ίσως η ώρα να επανεξετάσουμε τι σημαίνει πραγματικά να ζεις, και όχι μόνο να επιβιώσεις.