Στη Ρουμανία επτά χρόνια, στην Ολλανδία τρεις εβδομάδες , Η υπόθεση που έφτασε στο ΔΕΕ

Η προβαλλόμενη δυσαναλογία μεταξύ της επιβληθείσας ποινής και της σοβαρότητας του αδικήματος δεν αρκεί, καθ' εαυτήν, για να δικαιολογήσει την άρνηση εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, έκρινε το Δικαστήριο της ΕΕ.

Η υπόθεση αφορά άνδρα, ο οποίος καταδικάστηκε αμετάκλητα στη Ρουμανία, τον Δεκέμβριο του 2023, σε επταετή κάθειρξη για την εισαγωγή στη χώρα τριών γραμμαρίων κάνναβης και τεσσάρων χαπιών MDMA.

Ρουμανικό δικαστήριο εξέδωσε εις βάρος του ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης τον Ιανουάριο του 2024, προκειμένου να εκτίσει την ποινή του.

Ο ενδιαφερόμενος αντέδρασε ενώπιον του δικαστηρίου του Άμστερνταμ, υποστηρίζοντας ότι η ποινή είναι δυσανάλογη και ότι τα ναρκωτικά προορίζονταν για προσωπική χρήση της συζύγου του, για ανακούφιση του πόνου.

Το ολλανδικό δικαστήριο επεσήμανε ότι επρόκειτο για μικροποσότητες, χωρίς πρόθεση διακίνησης, και ότι στις Κάτω Χώρες παρόμοιο αδίκημα θα επισύρε ποινή φυλάκισης μίας έως τριών εβδομάδων.

Ζήτησε από το Δικαστήριο να διευκρινίσει εάν μπορεί να αρνηθεί την παράδοση για τον λόγο αυτόν.

Το ΔΕΕ υπενθύμισε ότι, βάσει των αρχών της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της αμοιβαίας αναγνώρισης, η εκτέλεση του εντάλματος αποτελεί τον κανόνα και η άρνηση είναι δυνατή μόνο κατ' εξαίρεση. Ο δυσανάλογος χαρακτήρας της ποινής δεν περιλαμβάνεται στους ρητούς λόγους μη εκτέλεσης.

Εντούτοις, η δικαστική αρχή εκτέλεσης μπορεί, ή και οφείλει, να αρνηθεί όταν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος προσβολής θεμελιωδών δικαιωμάτων, κατόπιν εξέτασης σε δύο στάδια: αρχικά, εάν υφίστανται στο κράτος έκδοσης συστημικές ή γενικευμένες πλημμέλειες, ή πλημμέλειες που θίγουν αντικειμενικά προσδιορίσιμη ομάδα προσώπων- και, εν συνεχεία, εάν ο συγκεκριμένος ενδιαφερόμενος διατρέχει, λόγω της προσωπικής του κατάστασης, πραγματικό κίνδυνο.

Το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι ακόμη και σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των ποινών που προβλέπουν οι εθνικές νομοθεσίες δεν αρκούν για να στοιχειοθετηθούν τέτοιες πλημμέλειες.

Όπως σημείωσε, αν επιτρεπόταν έλεγχος της αναλογικότητας επειδή η ποινή θα ήταν ηπιότερη στο δίκαιο του κράτους εκτέλεσης, θα αναγνωριζόταν στην ουσία γενική αρμοδιότητα ελέγχου των ποινικών αποφάσεων άλλων κρατών μελών.