Οι γονείς του αναγκάστηκαν να χάσουν το ένα τους παιδί για να μπορέσει να ζήσει το άλλο. Δεκαετίες αργότερα, ο Παναγιώτης Ζέζος, μέλος του συμβουλίου του Παγκύπριου Συνδέσμου Θαλασσαιμίας, φοβάται ότι οι ελλείψεις αίματος μπορεί να οδηγήσουν τους θαλασσαιμικούς πίσω σε εκείνες τις εποχές.
"Φοβάμαι ότι θα επιστρέψουμε στις δεκαετίες του '60-'70', όταν οι γονείς μου εξαιτίας της έλλειψης αίματος αναγκάστηκαν να χάσουν το ένα τους παιδί για να βρίσκομαι σήμερα εγώ εδώ".
Η μαρτυρία του ακούστηκε στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Υγείας, κατά τη συζήτηση για την έλλειψη αίματος και τις αναβολές μεταγγίσεων.
"Όλα όσα ακούμε είναι καλά, τα κίνητρα είναι καλά. Η δική μας πραγματικότητα είναι αλλιώς", ανέφερε.
Και περιέγραψε τι σημαίνει για έναν εργαζόμενο ασθενή να περιμένει μια μετάγγιση που τελικά αναβάλλεται:
"Κάθε μέρα να λες στον εργοδότη σου ότι θα απουσιάζεις επειδή θα πας για μετάγγιση και να υποχρεώνεσαι να του το λες και την επομένη, επειδή η μετάγγιση σου είχε αναβληθεί. Να πρέπει να πηγαίνεις στη δουλειά με την αιμοσφαιρίνη στο 9. Ποιος μπορεί να δουλέψει με 9 αιμοσφαιρίνη;"
"Για πρώτη φορά έχασα τις ισορροπίες μου"
Την πραγματικότητα που περιέγραψε ο Παναγιώτης Ζέζος αποτύπωναν και τα μηνύματα που ανταλλάσσουν μεταξύ τους θαλασσαιμικοί ασθενείς και τα οποία μετέφερε στην Επιτροπή ο πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Θαλασσαιμίας, Μίλτος Μιλτιάδους.
"Για πρώτη φορά αντιμετωπίζουμε αναβολές σε εκτεταμένη περίοδο", έγραφε μία ασθενής, εξηγώντας ότι η κατάσταση επηρεάζει την οικογενειακή και επαγγελματική της ζωή.
"Για πρώτη φορά έχασα τις ισορροπίες μου. Πάω δουλειά και δεν μπορώ να αποδώσω".
0 Σχόλια