Στο λεωφορείο της υπεραστικής γραμμής για τη Λεμεσό, ένα τυχαίο περιστατικό μετατράπηκε σε μικρή "συνέντευξη ζωής": ένας 70‑χρονός με προτεταμένη κοιλίτσα, γελαστά μάτια και ακατάπαυστη ιστορία, μοιράστηκε με εμένα το κομμάτι της πορείας του από το Λονδίνο της δεκαετίας του '70 μέχρι τις τρέχουσες προετοιμασίες για την ανακαίνιση του πατρικού του σπιτιού στο χωριό.
Η συνάντηση αυτή υπενθυμίζει πόσο πολύπλευροι είναι οι άνθρωποι που διασχίζουν το νησί μας, φέρνοντας μαζί τους αποτυπώματα διαφορετικών πολιτισμών και γενεών.
Μιλάει για το μικρό του ψωμιτοπωλείο-ψαροπωλείο στο Haringey, για τον γιο του που πήρε την ευθύνη της επιχείρησης, και για τα εγγόνια του που του γεμίζουν τις μέρες.
Η μικρότερη του κόρη σχεδιάζει να εγκατασταθεί στη Λεμεσό, και ο ίδιος της έχει ήδη αγοράσει διαμέρισμα, δείχνοντας πώς η οικογενειακή αλυσίδα συνεχίζει να ενώνεται ανάμεσα στο Λονδίνο και το νησί.
Καθώς ο ταξιδιώτης έπεφτε σε ένα μισό ύπνου‑μισό ξύπνου, έμοιαζε να περιπλανιέται σε εσωτερικές σκέψεις και ίσως εφιάλτες που δεν ήθελε να αποκαλύψει.
Μου είπε πως, πριν επιστρέψει στο χωριό, θα πάει στην εκκλησία για να προσευχηθεί, όπως κάνει και στο Camden Town του Λονδίνου, δύο φορές την εβδομάδα.
Η αναφορά του σε θρησκευτικές πρακτικές, σε συνδυασμό με τη σιωπή του για το "σκοτεινό" κομμάτι της ζωής του, άφησε μια αίσθηση αμηχανίας αλλά και σεβασμού προς τις προσωπικές του μυστικότητες.
Η μικρή αυτή συνάντηση, που έμεινε μόνο για λίγες ώρες, αποδεικνύει πως οι καθημερινές μετακινήσεις μπορούν να γίνουν μικρές σκηνές ανθρώπινου δράματος, γεμάτες αναμνήσεις, ελπίδες και ακατανόητα βάθη. Ίσως η επόμενη φορά που θα βρεθούμε δίπλα σε έναν άγνωστο, να τον ρωτήσουμε όχι μόνο πού πάει, αλλά τι το κρατά ξύπνιο τη νύχτα.
1. Πόσες φορές αγνοούμε τα
0 Σχόλια