Το Κυπριακό κατάντησε πια υπόθεση ανοίγματος οδοφραγμάτων;

Το Κυπριακό φαίνεται να έχει μετατραπεί σε μια ατέρμονη συζήτηση για το πού θα ανοίξουν τα επόμενα οδοφράγματα.

Μετά από αποτυχία νέας σύγκλησης, οι πολιτικοί και οι αναλυτές εστιάζουν πλέον κυρίως στις τοποθεσίες διέλευσης, Μία Μηλιά, Δερύνεια, Κοκκίνια, και παραμελούν τις ευρύτερες πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές διαστάσεις της διαπραγμάτευσης.

Η ερώτηση που προκύπτει είναι αν η "πρόοδος" περιορίζεται στην κατασκευή νέων διαβάσεων ή αν υπάρχει πραγματική κίνηση προς μια ολοκληρωμένη λύση.

Οι προτάσεις για το άνοιγμα νέων οδών συχνά περιορίζονται σε τεχνικές λεπτομέρειες: ποιος θα χτίσει, ποιος θα συντηρήσει, ποιοι θα περάσουν.

Στο παρασκήνιο όμως κρύβονται ζητήματα που αφορούν την εδαφική κυριαρχία, τις στρατηγικές επιδιώξεις της Τουρκίας στη Μεσόγειο και την εσωτερική πολιτική βούληση των δύο κοινοτήτων.

Η τουρκική πλευρά, για παράδειγμα, συνεχίζει να αρνείται το άνοιγμα των Κοκκινών, δείχνοντας πως η διαπραγμάτευση δεν περιορίζεται μόνο σε "ποιο δρόμο θα ανοίξουμε".

Τα μέτρα εμπιστοσύνης, όπως τα οδοφράγματα, έχουν αξία μόνο όταν λειτουργούν ως γέφυρα προς κάτι μεγαλύτερο, μια πραγματική συνεργασία και μείωση της καχυποψίας. Όταν όμως γίνονται το μοναδικό αντικείμενο των διαπραγματεύσεων, χάνουν το νόημά τους.

Η ουσία του Κυπριακού δεν είναι απλώς η διαφορά ανάμεσα στις δύο κοινότητες, αλλά η ευρύτερη γεωπολιτική παγίδα που η Τουρκία προσπαθεί να ενισχύσει στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συνεπώς, το ερώτημα παραμένει: μπορεί η απλή προσθήκη ενός ακόμη οδικού διαβάσματος να φέρει την επιθυμητή αλλαγή, ή παραμένει μόνο μια προσωρινή "πρόσκληση" για συζήτηση, χωρίς να αγγίζει τις βαθύτερες αιτίες της σύγκρουσης;

Η απάντηση θα εξαρτηθεί από το αν οι ηγέτες θα τοποθετήσουν τα οδοφράγματα ως βήμα σε ένα ευρύτερο σχέδιο ή ως τελικό σημείο της πολιτικής τους στρατηγικής.