Όταν αφιερώνουμε προσοχή στις μυρωδιές, στους ήχους και στις υφές της κουζίνας, ενεργοποιούμε τις αισθήσεις μας και δημιουργούμε ένα μικρό "καταφύγιο" εντός της ημέρας, το οποίο ενισχύει τη ψυχική μας ευεξία.
Αν όμως επιλέξουμε να παραμείνουμε παρόντες, να ακούσουμε το τσιρίζι του τηγανιού, να νιώσουμε την υφή του κρεατινιού ή του λαχανικού, να μυρίσουμε το σκόρδο που σοτάρεται, η κουζίνα γίνεται χώρος ενσυνείδητης δράσης. Η προσοχή μας στο "τώρα" αποτρέπει την ψυχολογική απόσταση που δημιουργείται όταν η σκέψη μας πλανιέται αλλού.
Έρευνες έχουν δείξει ότι οι δημιουργικές δραστηριότητες, μεταξύ των οποίων και το μαγείρεμα, σχετίζονται με υψηλότερα επίπεδα ευτυχίας και μειωμένο άγχος.
Η ιαπωνική κουλτούρα το γνωρίζει από παλιά: στο kaiseki ή στο shojin‑ryōri, η προετοιμασία του φαγητού αντιμετωπίζεται ως μια μορφή καθημερινής άσκησης προσοχής, με σεβασμό στα υλικά και υπομονή στην εκτέλεση.
Μια ιστορία του 13ου αιώνα, όπου ο δάσκαλος Ζεν Ντογκέν εξηγεί ότι μόνο ο καθένας μπορεί να κάνει τη δική του δουλειά, υπογραμμίζει τη σημασία της προσωπικής αφοσίωσης στην απλή, αλλά βαθιά, πράξη του στέγνισματος μανιταριών.
Για να ζήσουμε αυτή τη "μαγειρική θεραπεία", δεν χρειάζεται να ετοιμάσουμε γκουρμέ πιάτα ή να περάσουμε ώρες μπροστά στον φούρνο. Απλώς βάλτε το κινητό σε άλλο δωμάτιο, εστιάστε στις αλλαγές του αρώματος και δοκιμάστε το φαγτο με προσοχή.
Έτσι, η διαδικασία γίνεται γέφυρα σύνδεσης, όχι μόνο με τον εαυτό μας, αλλά και με τους ανθρώπους που μοιράζονται το τραπέζι.
1. Πόσο πολύ θα έπρεπε να "αποσυνδεθούμε" για να νιώ






0 Σχόλια