Πενήντα δύο χρόνια μετά το θραύσμα του ξεριζώματος, οι πρώην κάτοικοι της οδού Μάρκου Αβριλίου στην Αμμόχωστο συγκεντρώθηκαν ξανά σε ένα συγκινητικό αντάμωμα. Η συνάντηση, που έγινε στην καρδιά της παλιάς γειτονιάς, υπενθύμισε πόσο βαθιά μπορεί να παραμείνει η αγάπη για έναν τόπο, ακόμη και όταν τα σπίτια του έχουν χαθεί από τη μνήμη.
Οι παλιοί γείτονες, με τα πρόσωπα γεμάτα συναισθήματα, μοιράστηκαν ιστορίες από τις πρώτες μέρες μετά την αναγκαστική εκκένωση, αλλά και στιγμές γεμάτες γέλιο από τις παιδικές τους περιπέτειες στα στενά δρομάκια. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη νοσταλγία- κάθε λέξη, κάθε χειρονομία, έφερνε στο παρόν τις φωνές και τα βήματα μιας Αμμόχωστος που ζει μόνο στη μνήμη.
Το 1974, η πόλη βρέθηκε στο επίκεντρο του πολιτικού καταιγισμού που ανάγκασε χιλιάδες οικογένειες να φύγουν. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά οι ρίζες που έφυγαν με το βάρος των σπιτιών παρέμειναν άσβεστες.
Η σημερινή συγκέντρωση δεν ήταν απλώς μια επανένωση παλαιών γνωστών- ήταν μια επανεκδήλωση της ταυτότητας, μια δήλωση ότι η Αμμόχωστος δεν μπορεί να σβηστεί από την ιστορία.
Με τα βλέμματα στραμμένα στο μέλλον, οι παρευρισκόμενοι μίλησαν για την ελπίδα μιας επιστροφής, για το όνειρο ενός νέου ξεκινήματος πάνω στα ίδια τσιμεντένια βήματα. Η ανάμνηση, η αγάπη και η επιθυμία για αναγέννηση συνυπάρχουν, δείχνοντας ότι η γη δεν ξεχνιέται- οι άνθρωποι που την αγάπησαν τη φέρνουν ξανά και ξανά.
1. Πόσο ρεαλιστική είναι η "επιστροφή" όταν οι δρόμοι έχουν γίνει μνήμες;
2. Αν η Αμμόχωστος ζει μόνο στη φαντασία μας, τι σημαίνει να την "ζούμε" πάλι;






0 Σχόλια