Από τις δώδεκα ημέρες ομηρίας του δημοσιογράφου στον Βάκη και στον Αχιλλέα Κυπριανού: οι απαγωγές της Κύπρου και οι φάκελοι που πρέπει να φτάσουν στους ερευνητές.
Ένας δημοσιογράφος επιστρέφει σπίτι του μετά τη δουλειά. Είναι ξημερώματα και, προτού προλάβει να ξεκουραστεί, δέχεται χτυπήματα στο κεφάλι. Ακολουθούν σκοτοδίνη, δεσίματα, ένα αυτοκίνητο και η εξαφάνιση. Ο άνθρωπος που μέχρι τότε έγραφε τις ειδήσεις γίνεται ο ίδιος η είδηση που κανείς δεν ξέρει πώς θα τελειώσει.
Η "Πολυγνώση" αποδίδει την απαγωγή σε υποστηρικτές του Μακαρίου. Ο δημοσιογράφος Νίκος Παπαναστασίου κατέγραψε αργότερα ότι είχε συνομιλήσει με έναν από τους δράστες.
Η απόδοση της πράξης σε αυτόν τον πολιτικό χώρο, ωστόσο, δεν ισοδυναμεί από μόνη της με τεκμηρίωση προσωπικής εντολής του Μακαρίου.
Η Κύπρος βρισκόταν ακόμη στη μεταβατική περίοδο πριν από την ανεξαρτησία της 16ης Αυγούστου. Το μέλλον της είχε ήδη προκαλέσει βαθιά σύγκρουση. Για όσους αποδέχονταν τις συμφωνίες, η ανεξαρτησία αποτελούσε πολιτική διέξοδο.
Για τους αντιπάλους τους, σήμαινε εγκατάλειψη της Ένωσης. Μέσα σε αυτή τη σύγκρουση, η αρθρογραφία μπορούσε εύκολα να αντιμετωπιστεί ως εχθρική πράξη.
Εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με τις θέσεις του Φαρμακίδη για να αναγνωρίσει το δικαίωμά του να τις δημοσιεύει. Η ελευθερία του Τύπου δοκιμάζεται ακριβώς όταν το δημοσίευμα ενοχλεί εκείνον που διαθέτει δύναμη. Με τα ευχάριστα κείμενα κανείς δεν δυσκολεύεται να εμφανιστεί δημοκράτης.
Η απαγωγή προκάλεσε διαμαρτυρίες και απεργιακή κινητοποίηση στον Τύπο. Ο Μακάριος και ο Τάσσος Παπαδόπουλος την καταδίκασαν. Στη δήλωση του Μακαρίου, όμως, συνυπήρχε η παρατήρηση ότι "μερίς του Τύπου παρεξέκλινε της καλώς νοουμένης ελευθέρας εκφράσεως", όπως την παραθέτουν οι ιστορικές καταγραφές.
Αυτή η συνύπαρξη αξίζει να μας απασχολήσει. Την ώρα που ένας άνθρωπος κρατείται, η συζήτηση για τις δημοσιογραφικές του υπερβολές μετακινεί το βάρος προς τον απαχθέντα. Για ένα συκοφαντικό ή παράνομο δημοσίευμα υπάρχουν διαδικασίες, απαντήσεις και δικαστήρια.
0 Σχόλια