Άλλο η κατεύθυνση και άλλο το "ταξίδι" προς τον στόχο

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο μιας ενεργειακής κρίσης, αυτή τη φορά με την ανάγκη να ενισχύσει γρήγορα τη συμμετοχή των ΑΠΕ στο ενεργειακό της μίγμα.

Η ΕΕ προσπαθεί να καλύψει το "χάσμα" που δημιουργήθηκε από την αυξανόμενη τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, αλλά η μετάβαση προς την πράσινη ενέργεια φαίνεται πιο πολύπλοκη από ό,τι η απλή αλλαγή καυσίμου.

Τα δίκτυα μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας δεν είναι έτοιμα για την εκρηκτική αύξηση της παραγωγής από αιολική και ηλιακή πηγή.

Η έλλειψη επαρκών αποθηκευτικών συστημάτων, οι υψηλές δαπάνες για εφεδρική παραγωγή από συμβατικά καύσιμα και οι αδυναμίες στις διασυνδέσεις μεταξύ χωρών δημιουργούν "φράγματα" που επιβραδύνουν την πλήρη αξιοποίηση των ΑΠΕ.

Επιπλέον, η εξάρτηση των μεταφορών από ντίζελ και η αδυναμία να εξοπλιστούν οι εφοδιαστικές αλυσίδες με καθαρή ενέργεια εντείνουν το πρόβλημα.

Παρά την επιθυμία για ανεξαρτησία, η Ευρώπη παραμένει εξαρτημένη από την κινεζική βιομηχανία.

Το 90 % των φωτοβολταϊκών πάνελ και περίπου το 60 % των ανεμογεννητριών που εγκαθίστανται στην ήπειρο προέρχονται από την Κίνα, ενώ οι μπαταρίες αποθήκευσης και οι φορτιστές ηλεκτρικών οχημάτων ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι.

Η "πράσινη" μετάβαση έτσι μετατρέπεται σε μια νέα μορφή εξάρτησης, με τις τιμές των εξοπλισμών να ανεβαίνουν και τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες να αντιμετωπίζουν αυξημένο ανταγωνισμό.

Το ερώτημα που κρέμεται στον αέρα είναι πώς θα ισορροπήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση μεταξύ της άμεσης ανάγκης για φθηνότερη ενέργεια και της μακροπρόθεσμης ανταγωνιστικότητας των βιομηχανιών της.

Η διαπραγμάτευση με τις εταιρείες, η χρηματοδότηση των υποδομών και η αντιμετώπιση του υψηλού κόστους ζωής για τους καταναλωτές αποτελούν δύσκολα ζητήματα που θα καθορίσουν το μέλλον της ευρωπαϊ