Η Γαλλία εισήλθε σε μια βαθιά κρίση, πολιτική, οικονομική και κοινωνική. Η δεύτερη σε μέγεθος οικονομία της Ευρώπης έχει αποσταθεροποιηθεί και απειλεί να παρασύρει μαζί της και την υπόλοιπη Ευρώπη αφού καμιά ευρωπαϊκή οικονομία δεν έχει αυτή τη στιγμή σταθερές βάσεις.
Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας ανέβηκε στο στο 120% του ΑΕΠ, ενώ το δημοσιονομικό έλλειμμα εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί φέτος στο 5,4% και είναι το τρίτο υψηλότερο στην Ευρωζώνη μετά την Ελλάδα και την Ιταλία, πολύ πάνω από το ευρωπαϊκό όριο 3%.
Η δε ανάπτυξη είναι υποτονική, γύρω στο 0,8% .
Το γαλλικό χρέος αυξήθηκε σχεδόν κατά 1 τρισεκατομμύριο ευρώ από το 2019 μέχρι σήμερα και πλέον αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Η αναχρηματοδότηση του χρέους απαιτεί τεράστιους πόρους, οι οποίοι αντλούνται από τις αγορές με βαρύ τίμημα.
Πολλοί συγκρίνουν την σημερινή γαλλική κρίση με την αντίστοιχη ελληνική του 2012 και αναφέρουν ότι η χώρα δεν θα αποφύγει την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Εκείνο που διασώζει κάπως την κατάσταση είναι το μέγεθος της γαλλικής οικονομίας και ο ρόλος της ως πυρηνικής δύναμης στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.
Με άλλα λόγια θα αποφύγει μάλλον την μνημονιακή τύχη της Ελλάδας και θα αντιμετωπιστεί με καλύτερους όρους επειδή μια κατάρρευσή της θα παρέσυρε και την Ευρωζώνη με πολύ σοβαρές συνέπειες.
Η πολιτική αρχιτεκτονική της Γαλλίας, σχεδιασμένη ιστορικά για να παράγει ισχυρές προεδρικές πλειοψηφίες, βρίσκεται πλέον σε κατάσταση παράλυσης με τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας κατακερματισμένες και με την Άκρα Δεξιά να βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας.
Οι μαθητικές κινητοποιήσεις λειτουργούν ως καθρέφτης της ευρύτερης παρακμής των δημόσιων υποδομών και της αίσθησης αδιεξόδου που βιώνει η νέα γενιά. Αυτές οι κινητοποιήσεις βρίσκονται στο επίκεντρο της τρέχουσας γαλλικής κρίσης.
Πρόκειται για ένα μαζικό μαθητικό και φοιτητικό κύμα διαμαρτυριών, το οποίο έχει εξελιχθεί στο πιο δυναμικό και εκρηκτικό κομμάτι των κοινωνικών αντιδράσεων.
0 Σχόλια