Η γκρεμική πέτρα που στέκεται στην πλατεία Λουμπιάνκα στη Μόσχα, το 1990, έγινε το σύμβολο μιας γενεαλογίας μνήμης για τα εκατομμύρια θύματα του σοβιετικού συστήματος συγκέντρωσης.
Η μνημειώδης αυτή κατασκευή, που έφερε το όνομα "Γρανίτης της Μνήμης", τοποθετήθηκε από την μη κυβερνητική οργάνωση Memorial, ακριβώς στην ημερομηνία που κάθε χρόνο τιμάται η "Ημέρα Μνήμης" για τα θύματα της πολιτικής καταστολής.
Η μνήμη αυτή αναζωπυρώθηκε ξανά όταν, τον Οκτώβριο του 2010, ο τότε πρωθυπουργός της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, συνάντησε τη Ναταλία Σολζενίτσινα, χήρα του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, για να τη συγχαρεί για την εκδόση του "Αρχιπελάγους Γκουλάγκ".
Το βιβλίο, που αποκαλύπτει το δολοφονικό σύστημα των γουλαγκ, ενσωματώθηκε στην υποχρεωτική σχολική βιβλιογραφία με εντολή του Πούτιν, ο οποίος τόνισε τη συμβολική σημασία του, καθώς η κυκλοφορία του συμπίπτει με τις παραμονές της ετήσιας εθνικής εορτής μνήμης.
Το γεγονός αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο από το ρωσικό λογοτεχνικό και θρησκευτικό κόσμο.
Σε μια πρόσφατη συνέντευξη, ο Σάββας Μιχαηλίδης, πρώην εφημέριο της Ρωσικής Εκκλησίας της Λεμεσού, μοιράστηκε τις προσωπικές του εμπειρίες με τη ρωσική γλώσσα και τη γνώση των Σολοβέτσκι, τα νησιά που μετατράπηκαν σε στρατόπεδα θανάτου το 1923.
Η ιστορία του αδερφού της μοναχής Σεραφίμα, Γκεόργκι Οσόργκιν, που φυλακίστηκε και εκτελέστηκε εκεί, ενσωματώνεται στο ευρύτερο αφήγημα του "Αρχιπελάγους", ενισχύοντας το αίσθημα αδυναμίας και αντοχής.
Από τις σκιές του παρελθόντος μέχρι τις σημερινές πολιτικές δηλώσεις, η γκρεμική πέτρα
1. Ποια είναι η δική σας άποψη για αυτή την εξέλιξη;
2. Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει στη συνέχεια;
0 Σχόλια