Η επίσκεψη του Σερ Κόσμο Πάρκινσον στην Κύπρο τον Αύγουστο του 1944
Στο προηγούμενο σημείωμα είδαμε ότι η επίσκεψη του Σερ Κόσμο Πάρκινσον ανέδειξε έναν εσωτερικό ανταγωνισμό στην ελληνοκυπριακή πολιτική ζωή: Εκκλησία, ΚΕΚ και ΑΚΕΛ υποστήριζαν την Ένωση, αλλά ακολουθούσαν διαφορετικούς δρόμους και διεκδικούσαν διαφορετικό ρόλο στην εκπροσώπηση του εθνικού αιτήματος.
Η ολοένα εντονότερη σύνδεση της Αριστεράς και του συνδικαλιστικού κινήματος με την Ένωση δημιουργούσε ένα δύσκολο ερώτημα για τους Τουρκοκύπριους εργάτες που συμμετείχαν στις ίδιες οργανώσεις με τους Ελληνοκύπριους: μπορούσε η κοινή εργατική δράση να συνυπάρξει με ένα εθνικό αίτημα, το οποίο η τουρκοκυπριακή κοινότητα αντιμετώπιζε με έντονη ανησυχία;
Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι στις ίδιες συντεχνίες
Στις αρχές της δεκαετίας του 1940 το εργατικό κίνημα αποτελούσε έναν από τους σημαντικότερους χώρους οργανωμένης συνεργασίας ανάμεσα σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους.
Η Παγκύπρια Συντεχνιακή Επιτροπή (ΠΣΕ), που δημιουργήθηκε το 1941 και βρισκόταν πολιτικά κοντά στο ΑΚΕΛ, επεδίωκε την οργάνωση των εργαζομένων στη βάση κοινών οικονομικών και κοινωνικών συμφερόντων.
Η ακρίβεια, οι χαμηλοί μισθοί και οι δύσκολες συνθήκες της πολεμικής περιόδου επηρέαζαν τους εργαζομένους και των δύο κοινοτήτων. Σε αρκετές εργατικές κινητοποιήσεις Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι βρέθηκαν στην ίδια πλευρά, διεκδικώντας αυξήσεις, καλύτερες συνθήκες εργασίας και συνδικαλιστικά δικαιώματα.
Χαρακτηριστική ήταν η μεγάλη απεργία των εργατών στα δημόσια έργα τον Μάρτιο του 1944. Στην κινητοποίηση συμμετείχαν εργαζόμενοι και από τις δύο κοινότητες, ενώ ανάμεσα στα μέλη της απεργιακής επιτροπής στη Λευκωσία αναφέρεται και ο Τουρκοκύπριος Μουνίρ Ραΐφ[1].
Το παράδειγμα δείχνει ότι λίγους μόλις μήνες πριν από την επίσκεψη Πάρκινσον η κοινή συνδικαλιστική δράση αποτελούσε υπαρκτή πραγματικότητα.
0 Σχόλια