Λεωφορεία λέμε και κλαίμε: Γιατί έχουν αποτύχει οι δημόσιες μεταφορές

Οι δημόσιες συγκοινωνίες της Λευκωσίας βρέθηκαν στο στόχαστρο μιας πρόσφατης έκθεσης της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, η οποία καταδεικνύει ότι τα λεωφορεία δεν ανταποκρίνονται ούτε στις βασικές ανάγκες των πολιτών ούτε στα κριτήρια κόστους‑ποιότητας.

Η ανάλυση, που δημοσιεύτηκε στις αρχές Οκτωβρίου, αποκαλύπτει ένα σύστημα που φαίνεται να έχει ξεχάσει το πιο απλό: να εξυπηρετεί τους επιβάτες.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, το ήμισυ των στάσεων που ελέγχθηκαν δεν έδιναν καμία πληροφορία για τα δρομολόγια- σε πολλές περιπτώσεις λείπουν ακόμη και οι σαφείς ενδείξεις ύπαρξης στάσης.

Τα ωράρια παρουσιάζουν ασυνεπή και λανθασμένα στοιχεία, ενώ η συχνότητα των δρομολογίων περιορίζεται σε ένα ή δύο λεωφορεία ανά ώρα σε κρίσιμες διαδρομές.

Η ανάγκη για μετεπιβίβαση σε δεύτερο λεωφορείο αυξάνει σημαντικά τον χρόνο και το κόστος των μετακινήσεων, ενώ η προσβασιμότητα για άτομα με ειδικές ανάγκες παραμένει ανεπαρκής.

Επιπλέον, οι εφαρμογές που θα έπρεπε να ενημερώνουν σε πραγματικό χρόνο δείχνουν στάσεις που απέχουν 80‑100 μέτρα από την πραγματική θέση, δεν προσαρμόζονται σε προσωρινές αλλαγές λόγω έργων και δεν υπολογίζουν ούτε το κόστος ούτε τον χρόνο άφιξης.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και η δυνατότητα αγοράς εισιτηρίου με κάρτα δεν υπάρχει.

Η έκθεση σπάει τον μύθο της "φθηνής" επιλογής: για κάποιον που ήδη διαθέτει αυτοκίνητο, η χρήση λεωφορείου δεν προσφέρει ουσιαστική οικονομική εξοικονόμηση όταν λαμβάνονται υπόψη η ταχύτητα, η αξιοπιστία και η άνεση.

Η ανεπάρκεια των υπηρεσιών δημιουργεί μια αλυσίδα προβλημάτων που καταλήγει στο να προτιμά κανείς το ιδιωτικό όχημα, εντείνωντας το κυκλοφοριακό και το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της πόλης.

Η κατάσταση απαιτεί μια ριζική επανεξέταση του μοντέλου λειτουργίας των δημόσιων μεταφορών, με έμφαση στην ψηφιακή ενημέρωση, την προσβασιμότητα και την εναρμόνιση των ωραρίων. Η κοινωνία