Μια νοοτροπία που δεν οδηγεί πουθενά

Η ένταση στη Μέση Ανατολή, η παρατεταμένη σύγκρουση στην Ουκρανία και οι γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας για την τεχνητή νοημοσύνη δημιουργούν ένα αλυσιδωτό εφέ που δεν παραβλέπεται από την ευρωπαϊκή οικονομία, και συνεπώς, από την κυπριακή.

Οι συνέπειες αυτών των διεθνών εντάσεων δεν περιορίζονται μόνο σε στρατιωτικές ή πολιτικές πτυχές. Η αύξηση των τιμών των καυσίμων, η έλλειψη πρώτων υλών και η ανάγκη για ενεργειακή αυτονομία επιβαρύνουν το πικρό βιοτικό επίπεδο των πολιτών.

Παρά τις προσπάθειες για "εθνική" ανεξαρτησία σε τομείς όπως η γεωργία ή η υδατική διαχείριση, οι κυπριακές αρχές συχνά αγνοούν το γεγονός ότι η πλειονότητα των προμηθειών και των τεχνολογιών προέρχεται από το εξωτερικό.

Η κυπριακή κοινωνία φαίνεται να ζει σε ένα είδος "νησιού-φούσκα", όπου τα τοπικά προβλήματα παρουσιάζονται ως μοναδικά, ενώ οι παγκόσμιες τάσεις αγνοούνται ή υποτιμώνται.

Η άποψη ότι η Κύπρος είναι "ο ομφαλός της γης", μια κριτική που ακολουθεί το νησί από τη δεκαετία του '60, ενισχύει την αίσθηση απομόνωσης και εμποδίζει την υιοθέτηση πιο ρεαλιστικών, διεθνώς ενοποιημένων λύσεων.

Για να βγούμε από αυτή τη λογική παγίδα, χρειάζεται μια ειλικρινής αξιολόγηση των εξωτερικών παραγόντων που διαμορφώνουν την οικονομική μας πραγματικότητα.

Η πολιτική θα πρέπει να συνδυάσει τοπικές πρωτοβουλίες με μια ευρύτερη στρατηγική συνεργασία σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, ώστε η Κύπρος να μην παραμένει απλώς ένας παρατηρητής των παγκόσμιων εξελίξεων, αλλά ενεργό παίκτης στην αντιμετώπιση τους.