Ποιος εξέθρεψε το τουρκικό θηρίο στην Ανατ. Μεσόγειο;

Η πολιτική της Αθήνας προς τη νότια Μεσόγειο έχει γίνει το πιο συχνά αναφερόμενο "θρέμμα" για τις τουρκικές προεκτάσεις στην περιοχή.

Τα χρόνια αδράνειας, η αποφυγή ενεργοποίησης του Δικαίου της Θάλασσας του ΟΗΕ και οι πρόσφατες διπλωματικές κινήσεις που φαίνεται να ευνοούν την Κωνσταντινούπολη, έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα όπου η τουρκική παρουσία εντείνεται, από το "Τουρκολιβυκό Μνημόνιο" μέχρι τις νέες οδηγίες NAFTEX στο Αιγαίο.

Η Αλεξάνδρεια της πολιτικής δεν σταματάει μόνο στην αδιαφορία για το διεθνές θαλάσσιο δίκαιο- η κυβέρνηση έχει επιλέξει να μεταφέρει τα ζητήματα σε "διμερείς διαλόγους", αποφεύγοντας τις κυρώσεις που η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε προτείνει το 2019‑2020.

Ταυτόχρονα, η "Συμφωνία Φιλίας" και οι υποσχέσεις για "ήρεμα νερά" αποδείχθηκαν πιο πολύτιμες για την Τουρκία παρά για την ελληνική ασφάλεια, ανοίγοντας το δρόμο για εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Κύπρος, χωρίς να διαθέτει σύγχρονα πολεμικά αεροσκάφη ή φρεγάτες, προσπαθεί να οριοθετήσει τις ΑΟΖ της με τρίτες χώρες, μια διαδικασία που παραμένει ανοιχτή από το 2003.

Παρά ταύτα, η τρέχουσα κατάσταση δημιουργεί ευκαιρίες για την υλοποίηση του ευρωπαϊκού έργου του υποβρύχιο καλωδίου που θα συνδέσει την Κύπρο με την Ελλάδα, ένα βήμα που θα περιορίσει τις τουρκικές φαντασιώσεις στην περιοχή.

Η πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία επισημαίνει την αυξανόμενη παραβίαση των κανόνων στη Μεσόγειο, αλλά δεν προτείνει ουσιαστικό τερματισμό των ενταξιακών σχέσεων, αφήνοντας τη χώρα με σημαντικά προνόμια και δυνατότητες για περαιτέρω στρατηγική επέκταση.