Ο Γεώργιος Πάμποριδης, ένας από τους δύο υποψήφιους του Δ. Σ. Υ. για την προεδρική, φαίνεται να παλεύει με το "βούτιρο‑μπλέντ", την αίσθηση απομάκρυνσης από τις φτωχότερες τάξεις, που τον εμποδίζει να κερδίσει την ψήφο των χωριών.
Η έλλειψη επαφών με τους τοπικούς "μεγάλους" του κόμματος και η αδυναμία να "πιάσει" το κοινό στα παραδοσιακά καφενεία, τον βάζουν σε δύσκολη θέση μόλις πλησιάζει η εσωτερική ψηφοφορία.
Για να γεφυρώσει το χάσμα, ο Πάμποριδης στρατηγικά επιδιώκει εμφανίσεις σε τηλεοπτικά πρωινά προγράμματα και podcasts, προσπαθώντας να προβάλλει τον εαυτό του σε ευρύτερο ακροατήριο.
Στις συνεντεύξεις του επιλέγει συχνά τον κυπριακό διάλεκτο, προσπαθώντας να δείξει ότι δεν είναι "βούτιρο παιδί" της Νίκαιας, αλλά κάποιος που καταλαβαίνει και τις ανάγκες των χωρικών.
Ωστόσο, η συνεχής επιθετική του στάση και οι καυτηριώδεις επιθέσεις εναντίον του Αβέροφ και του ίδιου του κόμματος, μπορεί να τον απομακρύνουν περισσότερο από τους ψήφους που επιδιώκει.
Πρόσφατα, ο Πάμποριδης πήρε ακόμη πιο σκληρή θέση, συγκρίνοντας το Δ. Σ. Υ. με "το κόμμα του Σιγάρου", ενώ κατηγορεί το εσωτερικό του κόμματος για "μαύρο λυτρωτικό" και "ομοσπονδία". Η κριτική αυτή, αν και ενδέχεται να εντυπωσιάσει κάποιους, κινδυνεύει να ενισχύσει την εικόνα ενός ακατάλληλου ηγέτη, που προτιμά τη διαμάχη αντί για τη συνοχή.
Στο τέλος, η ερώτηση παραμένει: θα καταφέρει ο Πάμποριδης να μετατρέψει τη "βούτιρο‑μπλέντ" αδυναμία σε πλεονέκτημα, ή θα παραμείνει ένα ακόμη παράδειγμα του πώς η απομάκρυνση από τη ρίζα της εκλογικής βάσης μπορεί να καταστρέψει μια υποψηφιότητα;
1. Πόσο αλήθεια είναι η θεωρία ότι "για να κερδίσεις πρέπει να βάλεις τα χέρια σου στο χώμα" στην κυπριακή πολιτική;
2. Μήπως η επιθετική ρητορική του Πάμποριδη είναι πιο "προσβλητική" από το ίδιο το κόμμα;
0 Σχόλια