Το πραγματικό πρόσωπο της κυπριακής ακροδεξιάς

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Γεάδη Γεάδη έδωσαν ένα καθαρό παράδειγμα του τι κρύβεται πίσω από τη δημόσια εικόνα της κυπριακής ακροδεξιάς: μια ρητορική που αρνείται τη δημοκρατική συμμετοχή των αντιπάλων και αποκαλύπτει μια βαθιά μισαλλοδοξία.

Η άρνηση του να θεωρήσει την Αριστερά έγκυρο πολιτικό παράγοντα δεν αποτελεί μόνο μια ακραία πολιτική θέση, αλλά και μια απειλή για το πολυφωνικό σύστημα που διασφαλίζει την ισορροπία στη χώρα.

Στο πλαίσιο της ανάλυσης των κοινωνικών εντάσεων στη Γαλλία, ο Γεάδη επέλεξε να κατευθύνει την κριτική του προς "ακροαριστερά" και "ισλαμιστές", χωρίς όμως να προσδιορίσει τι ακριβώς εννοεί με αυτούς τους όρους.

Η ασαφής γλώσσα λειτουργεί ως κάλυμμα για την ευρεία στοχοποίηση ομάδων που θεωρούνται εχθροί της κυρίαρχης τάξης, ενώ στην πραγματικότητα παραβλέπεται το κύριο αίτιο των προβλημάτων: η ανισότητα που δημιουργείται από το καπιταλιστικό σύστημα.

Η ανάλυση του Γεάδη παραλείπει σκόπιμα το ρόλο του κεφαλαίου, που συγκεντρώνει πλούτο στα χέρια λίγων και παράγει αβεβαιότητα, φτώχεια και κοινωνική απομόνωση.

Αντί να διερευνήσει τις δομικές αιτίες, η ακροδεξιά προτιμά να δημιουργεί εικονικούς εχθρούς, μετανάστες, μουσουλμάνους, αριστερούς, και έτσι αποσπά την προσοχή από τις οικονομικές δομές που τροφοδοτούν τις ανισότητες.

Το φαινόμενο δεν περιορίζεται μόνο στην Κύπρο- παρόμοιες τακτικές παρατηρούνται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπου η πολιτική στρατηγική της παραπλάνησης μετατοπίζει τη λαϊκή δυσαρέσκεια από τις πραγματικές πηγές των προβλημάτων προς ευκολοσκοπούντες αντιπάλους.

Πριν από τις τελευτα