Το "Βατερλό" του αθηναϊκού κατευνασμού και η επόμενη μέρα

Το κοινοβούλιο της Λιβύης ενέκρινε πρόσφατα το λεγόμενο "Τουρκολιβυκό μνημόνιο", το οποίο καθορίζει τα σύνορα των ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης.

Η απόφαση, που ήρθε μετά από χρόνια αντιδράσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των ΗΠΑ και γειτονικών χωρών, θεωρείται από πολλούς ως μια ακόμη νίκη της τουρκικής επέκτασης και μια προκλητική ήττα για την ελληνική διπλωματία, που μέχρι τώρα είχε προσπαθήσει να αποτρέψει την επικύρωση του μνημονίου.

Το μνημόνιο είχε προταθεί για πρώτη φορά το 2019, όταν η Ελλάδα ανέλαβε την πρωτοβουλία να αντιταχθεί στις τουρκικές απαιτήσεις. Τότε, διεθνείς οργανισμοί και κράτη κατέκριναν το κείμενο ως παράνομο και αθέμιτο.

Παρόλα αυτά, ο ελληνικός Υπουργός Εξωτερικών, σε πρόσφατες δηλώσεις του, τόνιζε ότι η χώρα του "διασφάλισε" ότι δεν θα δώσει έγκριση στο μνημόνιο. Η τρέχουσα επικύρωση, όμως, δείχνει ότι η πολιτική της "συμφιλιωτικής προσέγγισης" δεν απέδωσε το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Οι κριτικοί βλέπουν σε αυτή την εξέλιξη το "βατερλό" μιας μακροχρόνιας στρατηγικής που προτιμά τις μικρές παραχωρήσεις αντί για ένα σθεναρό, νομικά τεκμηριωμένο σχήμα άμυνας των ελληνικών θαλασσίων δικαιωμάτων.

Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη το μνημόνιο, ενισχύει τις απαιτήσεις της τόσο στην Ατλαντική όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργώντας μια αόρατη, αλλά έντονη, πίεση στην περιοχή.

Η αβεβαιότητα αυτή τροφοδοτεί εικασίες για κρυφές συμφωνίες και για μια ευρύτερη ατζέντα που θα μπορούσε να υποσκάσει τη γεωπολιτική σταθερότητα της Ελλάδας και της Κύπρου.

Από την πλευρά της, η Αθήνα διαθέτει μερικά νομικά εργαλεία για να