Από τον Χουάνγκ στον Μασκ: Τι παίζει με την Silicon Valley και τα δερμάτινα μπουφάν;

Home " Από τον Χουάνγκ στον Μασκ: Τι παίζει με την Silicon Valley και τα δερμάτινα μπουφάν;

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Από τον Τζένσεν Χουάνγκ και τον Έλον Μασκ μέχρι τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ, οι δισεκατομμυριούχοι της τεχνολογίας φαίνεται πως έχουν ανακαλύψει έναν κοινό ενδυματολογικό κώδικα: το μαύρο δερμάτινο μπουφάν. Ένα ρούχο που κάποτε συμβόλιζε την εξέγερση και την αμφισβήτηση έχει μετατραπεί σε αγαπημένη επιλογή ορισμένων από τους ισχυρότερους επιχειρηματίες του πλανήτη.

Όπως επισημαίνει ο Γιουτζίν Ράμπκιν σε άρθρο του στους Financial Times, η συγκεκριμένη τάση δεν αποτελεί απλώς μια προσπάθεια πλούσιων μεσήλικων ανδρών να δείχνουν πιο "κουλ". Αντανακλά μια βαθύτερη μεταβολή: τη σταδιακή σύγκλιση της οικονομικής ισχύος με το πολιτισμικό κύρος.

Το μαύρο δερμάτινο μπουφάν δεν γεννήθηκε ως αντικείμενο μόδας. Το 1928, η αμερικανική εταιρεία Schott παρουσίασε το Perfecto, σχεδιασμένο για μοτοσικλετιστές. Ο ιδρυτής της, Ίρβινγκ Σοτ, τοποθέτησε το φερμουάρ διαγώνια, ώστε να προστατεύει τον αναβάτη από τον αέρα χωρίς να τον εμποδίζει στην οδήγηση.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το δερμάτινο απέκτησε διαφορετική σημασία. Ο Μάρλον Μπράντο και ο Τζέιμς Ντιν το συνέδεσαν με την ανυπακοή, ενώ αργότερα υιοθετήθηκε από τη ροκ και την πανκ σκηνή, τους Μαύρους Πάνθηρες, την γκέι υποκουλτούρα και διανοουμένους όπως ο Μισέλ Φουκώ.

"Ήταν μια εμφάνιση βαθιά συνδεδεμένη με την αμφισβήτηση και τις υποκουλτούρες, αλλά και με μια έντονη αρρενωπότητα", εξηγεί στους Financial Times η ιστορικός μόδας Βάλερι Στιλ.

Η σημασία του, ωστόσο, άλλαξε όταν η αντικουλτούρα άρχισε να μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο προϊόν.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, μέχρι τη δεκαετία του 1990 η επαναστατικότητα είχε ήδη ενσωματωθεί στη γλώσσα των επιχειρήσεων. Ο χαρακτηρισμός "ροκ σταρ" δεν αφορούσε πλέον αποκλειστικά μουσικούς που αμφισβητούσαν το κατεστημένο, αλλά και επιτυχημένους διευθύνοντες συμβούλους.

Ο κριτικός Τόμας Φρανκ είχε περιγράψει αυτή την αντίφαση ήδη από το 1994: οι επιχειρηματίες φαντάζονταν τους εαυτούς τους επαναστάτες, την ώρα που οι πραγματικοί επαναστάτες άρχιζαν να υιοθετούν τη γλώσσα των επιχειρήσεων.