Η Κύπρος φαίνεται να έχει κληρονομήσει μια ξεχωριστή ικανότητα: κάθε φορά που καλεί "υπερασπιστή", ο ξένος καταλήγει να του παρουσιάζει τον λογαριασμό.
Από τη μέση του 12ου αιώνα μέχρι σήμερα, η ιστορία της νήσου είναι μια αλυσίδα ξένων κυριαρχιών που ήρθαν ως "σωτήρες" και έμειναν για να φορολογήσουν, και η σημερινή αντιπαράθεση στο Λευκός Πύργος δεν είναι παρά η πιο πρόσφατη επανάληψη του ίδιου σεναρίου.
Η πρώτη "υποδοχή" ξεκίνησε το 1191, όταν ο Ρίτσαρντ ο Λιονταράκης, στον δρόμο του για την Τρίτη Σταυροφορία, κατέλαβε το νησί από τον βυζαντινό Ισαάκ Κομνηνό.
Μετά από γρήγορη πώληση στους Ιππότες του Ναυτικού Σταυροφόρου και σύντομη επιστροφή, το 1192 η Κύπρος βρέθηκε στα χέρια του Γάι ντε Λουζιγάν, βασιλιά που είχε μόλις χάσει την Ιερουσαλήμ.
Οι Λουζιγάνες έφεραν τρεις αιώνες γοτθικών καθεδρικών, υποταγμένη την Ορθόδοξη Εκκλησία και το 1260 τη "Βούλα Κυπριακή", που έβαλε τους επισκόπους υπό λατινική εξουσία.
Ακολούθως, οι Γενουάτες κατέλαβαν τη Φαμαγκούσα (1373‑1463) και οι Βενετοί, μέσω της Κατερίνας Κορνάρο, εδραίωσαν τη δική τους κυριαρχία το 1489, ενισχύοντας τα τείχη της Λευκωσίας και επιβάλλοντας βαριές φορολογίες.
Κανένας από αυτούς δεν προσκλήθηκε, αλλά οι τοπικοί άρχοντες έδωσαν το χέρι τους.
1. Ποια είναι η δική σας άποψη για αυτή την εξέλιξη;
2. Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει στη συνέχεια;






0 Σχόλια