Η επίσκεψη του Σερ Κόσμου Πάρκινσον στη νήσο τον Αύγουστο του 1944 αποκάλυψε μια λιγότερο εμφανή, αλλά εξίσου έντονη αντιπαράθεση: η μάχη εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας για το ποιος θα ηγηθεί του ενωτικού αγώνα.
Εκτός από την προφανή υποστήριξη της Ένωσης από Εκκλησία, ΚΕΚ και ΑΚΕΛ, το πραγματικό πολιτικό στοίχημα ήταν η εξουσία στο κεντρικό μήνυμα που θα έπαιρνε το βρετανικό ακροατήριο.
Η Εκκλησία της Κύπρου, που για δεκαετίες λειτουργούσε ως κύριος φορέας εθνικής εκπροσώπησης, προσπάθησε να συγκεντρώσει όλες τις φωνές γύρω από το αίτημα της Ένωσης.
Ο τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου, μητροπολίτης Πάφου Λεόντιος, έθεσε ως στόχο τη δημιουργία ενός ενιαίου ελληνοκυπριακού προσώπου, ώστε να παραδώσει στους Βρετανούς ένα ενιαίο υπόμνημα που θα έδειχνε την Ένωση ως κοινό εθνικό δικαίωμα.
Η πρόταση του Λεόντιου όμως συνάντησε έντονη αντίδραση από το ΚΕΚ, το οποίο δεν ήθελε να συνδεθεί πολιτικά με το ΑΚΕΛ.
Το κόμμα της αριστεράς, που μόλις λίγα χρόνια πριν είχε ιδρυθεί, υποδέχτηκε με ενθουσιασμό τη συνεργασία και άρχισε να προβάλλει την Ένωση ως κεντρικό στοιχείο της πολιτικής του ατζέντας.
Το ΚΕΚ, αντίθετα, επέλεξε να δράσει ανεξάρτητα, δημιουργώντας έτσι δύο παράλληλες, αλλά ανταγγέλσιμες, πολιτικές γραμμές.
Η άνοδος του ΑΚΕΛ δεν ήταν απλώς μια νίκη των εργατικών συνασπισμών. Στις δημοτικές εκλογές του 1943, οι νίκες του Πλουτή Σέρβα στη Λεμεσό και του Αδάμαντος στην Αμμοχώστου έδωσαν στο κόμμα πολιτική βαρύτητα που ξεπέρασε τα κοινωνικά ζητήματα.
Η Αριστερά άρχισε να διεκδικεί ενεργά την ηγετική θέση στο εθνικό γίγνεσθαι, θέτοντας το ερώτημα: ποιος, εκτός από την Εκκλησία, θα καθοδηγήσει το ε
1. Ποια είναι η δική σας άποψη για αυτή την εξέλιξη;
2. Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει στη συνέχεια;
0 Σχόλια