Our View: Cyprus cannot settle for the status quo

Τα σχολεία της Πρωτεύουσας άνοιξαν νωρίς την Πέμπτη για να συμμετάσχουν στην ετήσια διαμαρτυρία κατά της μονομερούς δήλωσης ανεξαρτησίας του Ραούφ Ντεντάσ, η οποία έβαλε τα θεμέλια στην αυτοανακηρυγμένη "Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου".

Παρά το γεγονός ότι η πράξη έγινε πριν από τέσσερις δεκαετίες, οι μαθητές θεωρούν αυτή τη βραδιά την μοναδική ευκαιρία να φωνάξουν εναντίον της συνεχιζόμενης κατοχής, καθώς τα σχολεία είναι κλειστά το Σαββατοκύριακο.

Η παράδοση αυτή έχει ενσωματωθεί τόσο βαθιά στο εκπαιδευτικό σύστημα που κανένας υπουργός Παιδείας δεν τολμά να την καταστέψει. Η διαμαρτυρία γίνεται το "προφίλ" της νεολαίας, που βλέπει στο σχολείο το μόνο χώρο όπου μπορεί να εκφράσει την αντίθεσή της στη διχοτόμηση της χώρας.

Παρά το ότι η Βόρεια Κύπρος παραμένει αναγνωρισμένη μόνο από την Τουρκία, η διαίρεση είναι πραγματικότητα- το γεγονός αυτό ενισχύεται από τη συνεχή πολιτική στήριξη των διαδηλώσεων, που λειτουργούν ως υπενθύμιση της μοναδικής επιτυχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας: η αποφυγή οποιασδήποτε μορφής διεθνούς αναγνώρισης του βορεινού καθεστώτος.

Ωστόσο, η στρατηγική του Υπουργείου Εξωτερικών, η αποφυγή κάθε ενέργειας που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως "αναγνώριση", έχει μετατραπεί σε αυτοσκοπό.

Η Ευρωπαϊκή ένωση, στην οποία ανήκει η Κυπριακή Δημοκρατία, προσφέρει ισχυρότερο βραχίονα, αλλά η πολιτική των επόμενων κυβερνήσεων φαίνεται να έχει "συμβιβαστεί" με την κατάσταση: αποδέχονται την παρουσία του τουρκικού στρατού και την κυριαρχία του στο 40 % του νησιού, αρκεί να μην υπάρχει επίσημη αναγνώριση.

Η στάση αυτή, αν και προστατεύει το τρέχον καθεστώς, στερεί την ευκαιρία για πραγματική πρόοδο και λύση του Κυπριακού ζητήματος.

Η πραγματικότητα είναι σαφής: η διατήρηση του status quo δεν αποτελεί βιώσιμη λύση. Η νεολαία που βγαίνει στους δρόμους απαιτεί κάτι περισσότερο από συμβολικές διαμαρτυρίες, απαιτεί δράση, διάλογο και μια νέα προσέγγιση που θα θέσει τέλος στη διχοτόμηση.

Η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να αξιοποιήσει τη θέση της στην ΕΕ και να προωθήσει μια πολιτική που θα οδηγήσει σε ουσιαστική πρόοδο, αντί να παραμένει παγιδευμένη σε μια παγίδα "μην αναγνωρίζουμε, αλλά αποδεχόμαστε".